Giovanni Vetere is geboren in 1940 te Strongoli, in het zuiden van Italië. Als kleine jongen moest hij al flink meehelpen op het land om alle Vetere-monden te kunnen voeden. Al met al is hij maar drie jaar naar school geweest.

Het kleine dorpje benauwt Vetere en op 17-jarige leeftijd besluit hij te vertrekken. Hij komt terecht in Turino waar hij alleen in aanmerking komt voor ongeschoold werk daar hij nauwelijks een opleiding heeft genoten. Hij pakt van alles aan en stuurt de helft van zijn geld naar huis. Als hij negentien is keert hij terug naar zijn geboortedorp. Vetere moet in militaire dienst maar blijkt al snel niet opgewassen te zijn tegen het zware regime. Om daar onderuit te komen tekent hij een contract om tien jaar in Duitsland te gaan werken.

In 1968 ontmoet hij zijn vrouw en vier jaar later krijgen ze een dochter. Met de waterverf die zijn vrouw voor hun dochter koopt, schildert Vetere dieren. Aangemoedigd door zijn vrouw spendeert hij meer en meer tijd aan het schilderen. De kost verdient Vetere in een fabriek. In 1973 heeft hij dan zijn eerste expositie in Troisdorf. Hij gaat ook musea bezoeken en leert zichzelf allerlei technieken aan en experimenteert met materialen. In 1975 besluit hij om zelf een galerie te beginnen. Op de eerste verdieping van zijn huis exposeert hij zijn eigen werk en geeft hij beginnende kunstenaars de kans om zich te presenteren. Een jaar later begint hij ook met het maken van beelden. Op een dag verminkt hij helaas zijn hand als hij aan een houten beeld werkt. De hand is lange tijd onbruikbaar en Vetere begint schilderijen te maken met behulp van zand. Zo ontstaat er reliëf in zijn schilderijen.

In 1985 geeft Vetere zijn baan in de fabriek op omdat hij kan leven van de opbrengsten van zijn kunst. Hij werkt nog steeds met veel plezier aan zijn beelden maar hij durft ze niet meer van hout te maken. Diverse beelden worden aangekocht door galeries. In 1989 verlaat Vetere Troisdorf om in Eitorf een oude fabriek te betrekken. Het complex wordt verbouwd zodat hij er met zijn gezin kan wonen en er genoeg ruimte is om te werken aan zijn kunst. Hij exposeert hier zijn werken en in de beeldentuin kan men zijn beelden bekijken.

Regelmatig zijn er over de hele wereld exposities van zijn werk.