In 1949, in IJmuiden, een havenstad aan de Hollandse Noordzeekust geboren, ontdekte Annemarie Spijkerman al vroeg haar interesse voor de schilder-kunst, maar had nog een lange weg voor zich.

Tot 1992 was haar werk overwegend abstract en deed het denken aan de vrij grote groep abstract werkende schilders in het begin van de jaren '50, die niet direct onder de CoBrA-groep vielen. Dynamisch, fel, veel kleur, veel beweging, eindeloze reizen door de ruimte, vol vaart en duizelingwekkend. Ze maakte het intuïtief-emotionele schilderij.

Een belangrijke verandering in het werk van Annemarie Spijkerman voltrekt zich in 1992. Zelf zegt ze daarover:
"Een verandering is niet af te dwingen. Na jaren abstract gewerkt te hebben voelde ik op een gegeven moment heel duidelijk: dit is voorbij, dit wil ik niet meer. Maar wat dan? Ik ben niet overgegaan tot het schilderen van stillevens, portretten of landschappen als zodanig. Het was een kwestie van afwachten. Wachten op het moment van - noem het energetische verbinding tussen mezelf en het werk. Dat eenvoudigweg wachten was moeilijk, maar ik kon niets forceren en moest al werkend steeds een ruimte blijven inbouwen waarin het werk zelf een antwoord kon geven..."

Een aanzet tot verandering wordt al zichtbaar in haar schilderijen na een verblijf van enkele maanden in Wales. Meren, bergen, huisjes, vlaktes doemen op uit het kleurengeweld dat wij tot dan toe van haar kennen. Zij kiest vanaf nu voor meer vorm en begrenzing. De uitbundigheid maakt steeds vaker plaats voor een meer ingetogen, hoewel nog steeds overwegend abstracte wijze van schilderen. Een horizonlijn is de eerste consequentie van deze keuze. Vanaf deze plaatsbepaling schept ze een ordening in de compositie en zien we landschappen, stadsgezichten, tuinen en figuren. Via de voorstelling bevrijdt het werk zich van het diffuse, zelfs van een zekere anonimiteit. Toch bindt ze de toeschouwer niet aan de voorstelling, er is nog altijd veel ruimte tot interpretatie. Ze speelt met de spanning die van het schilderij uitgaat en het verhaal dat ze zelf wil vertellen. In de grote vlakken weeft ze een levendig verhaal waarin de kijker zich opgenomen kan voelen.

Het werk van Annemarie Spijkerman heeft ondanks deze verandering het heel eigene behouden: veel gevoel voor weidsheid en ruimte, de dramatiek van licht en donker en het vermogen dat in een beeld te vangen met het intieme, het detail.